Πριν από μια μεγάλη καρδιοχειρουργική επέμβαση, η προσοχή στρέφεται συνήθως στις εξετάσεις, στους κινδύνους, στην ιατρική ομάδα και στην ίδια την επέμβαση. Υπάρχει όμως και ο άνθρωπος που, για κάποιες ώρες, καλείται να παραδώσει τον έλεγχο του σώματος και της ζωής του στα χέρια άλλων. Ο φόβος πριν από το χειρουργείο δεν σημαίνει απαραίτητα έλλειψη εμπιστοσύνης ή αδυναμία διαχείρισης. Ένας ασθενής μπορεί να εμπιστεύεται απόλυτα τον χειρουργό του και ταυτόχρονα να σκέφτεται «Κι αν δεν ξυπνήσω;», «Θα είμαι πάλι ο ίδιος;», «Πώς θα είναι η ζωή μου μετά;». Η ψυχολογική προετοιμασία δεν έχει στόχο να εξαφανίσει αυτές τις σκέψεις, αλλά να δημιουργήσει χώρο ώστε να μπορούν να ειπωθούν και να γίνουν κατανοητές.
Η χειρουργική εμπειρία αφορά επίσης την προσωρινή απώλεια ελέγχου και την ανάγκη εμπιστοσύνης στην ιατρική ομάδα. Η επαρκής ενημέρωση είναι σημαντική, όμως δεν αρκεί πάντοτε: άλλο είναι να γνωρίζει κάποιος τι πρόκειται να συμβεί και άλλο να αισθάνεται ότι δεν θα είναι μόνος μέσα σε αυτό. Παράλληλα, από μια συστημική οπτική, στο χειρουργείο δεν φτάνει ψυχολογικά μόνο ο ασθενής, αλλά μαζί του ένα ολόκληρο δίκτυο σχέσεων. Οι ρόλοι αλλάζουν, οι άνθρωποι που συνήθως φροντίζουν μπορεί να χρειαστούν φροντίδα και πολλές φορές όλοι προσπαθούν να προστατεύσουν όλους, αφήνοντας τον πραγματικό φόβο ανείπωτο. Η ολοκληρωμένη φροντίδα, επομένως, δεν αφορά μόνο την καρδιά που πρόκειται να χειρουργηθεί, αλλά και τον άνθρωπο που την εμπιστεύεται στα χέρια της.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.