Αν κάποιος σου πει «είσαι όμορφη» κι εσύ αμέσως σκεφτείς «το λέει από ευγένεια», ίσως το πρόβλημα να μην είναι το κομπλιμέντο. Ίσως είναι όλα όσα έμαθες, χρόνια τώρα, για το ποιος «δικαιούται» να θεωρείται όμορφος. Πολύ πριν κοιταχτούμε στον καθρέφτη, έχουμε ήδη δεχτεί αμέτρητα μηνύματα για το ποιο σώμα είναι «σωστό», ποια χαρακτηριστικά είναι επιθυμητά, πόσο νέα πρέπει να δείχνει μια γυναίκα και πόσο κοντά πρέπει να βρίσκεται σε ένα συγκεκριμένο πρότυπο για να θεωρείται ελκυστική. Κι έτσι μπορεί ένας άνθρωπος να μας κοιτάξει και να μας βρει πραγματικά όμορφους, αλλά εμείς να εμπιστευτούμε περισσότερο ένα κοινωνικό πρότυπο που δεν μας γνώρισε ποτέ .
Ποιος αποφάσισε, τελικά, πώς πρέπει να μοιάζει η ομορφιά; Και πόσα από εκείνα που δεν αγαπάμε πάνω μας είναι πράγματι δικά μας και πόσα μάθαμε να μην τα αγαπάμε; Ίσως η ομορφιά να μην βρίσκεται μόνο εκεί όπου μας έμαθαν να την αναζητούμε. Μπορεί να βρίσκεται στη μύτη που θυμίζει τη μητέρα ή τη γιαγιά μας, στις ρυτίδες που μαρτυρούν ότι γελάσαμε, στα γκρίζα μαλλιά, στις φακίδες, στην καταγωγή, στην παρουσία και σε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που αφηγούνται ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε. Γιατί ίσως, πριν προσπαθήσουμε να χωρέσουμε σε έναν ακόμη ορισμό της ομορφιάς, αξίζει να αναρωτηθούμε: αν εξαφανίζονταν όλα τα πρότυπα που έχουμε δει στη ζωή μας, θα θεωρούσαμε άσχημα τα ίδια πράγματα πάνω μας;
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.