Το «μείνε θετικός» ακούγεται συχνά σαν ενθάρρυνση, όμως στις στιγμές που η ζωή πραγματικά καταρρέει μπορεί να βιωθεί ως ακύρωση. Όταν κάποιος βρίσκεται αντιμέτωπος με απώλεια, αποβολή, προβλήματα γονιμότητας, διαζύγιο, επαγγελματική ανατροπή ή μια παρατεταμένη περίοδο αβεβαιότητας, δεν χρειάζεται πάντα να του θυμίσουν ότι «όλα θα πάνε καλά». Χρειάζεται πρώτα να υπάρχει χώρος για αυτό που ήδη νιώθει. Η επιβεβλημένη αισιοδοξία μπορεί να μετατρέψει τη θλίψη, τον θυμό και τον φόβο σε συναισθήματα που πρέπει να κρυφτούν ή να διορθωθούν, δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερη εσωτερική πίεση και την αίσθηση ότι ο πόνος είναι υπερβολικός ή ανεπιθύμητος.
Η ψυχική ανθεκτικότητα δεν χτίζεται με την άρνηση των δύσκολων συναισθημάτων, αλλά με την ικανότητα να τα αναγνωρίζουμε, να τα αντέχουμε και να τους δίνουμε νόημα. Η αυθεντική ελπίδα μπορεί να συνυπάρχει με τη θλίψη, όπως και η δύναμη με την ευαλωτότητα. Αυτό που θεραπεύει δεν είναι ένα αισιόδοξο σύνθημα, αλλά η παρουσία, η επικύρωση και η αίσθηση ότι κάποιος μπορεί να μείνει δίπλα μας χωρίς να φοβάται το δύσκολο κομμάτι της εμπειρίας μας. Ίσως, τελικά, η πιο ουσιαστική υποστήριξη να μην είναι «μείνε θετικός», αλλά «βλέπω πόσο δύσκολο είναι αυτό για σένα — και είμαι εδώ».
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.