Το να μπορείς να συμβουλεύεις καθαρά τους άλλους αλλά να μπλοκάρεις όταν η απόφαση αφορά εσένα δεν σημαίνει ότι σου λείπει η κρίση ή η εμπειρία. Όταν διακυβεύεται κάτι προσωπικά σημαντικό, η σκέψη φορτίζεται με φόβο, προσδοκίες, πιθανή μετάνοια και την ανάγκη να αποφύγουμε το λάθος. Τότε η υπερπληροφόρηση, οι αμέτρητες γνώμες και η συνεχής αναζήτηση της «σωστής» απάντησης δεν φέρνουν απαραίτητα περισσότερη σαφήνεια, συχνά ενισχύουν την αμφιβολία και απομακρύνουν το άτομο από τη δική του εσωτερική αίσθηση. Η αναποφασιστικότητα δεν είναι πάντα έλλειψη βούλησης. Μπορεί να είναι το αποτέλεσμα ενός νευρικού συστήματος που έχει μάθει ότι είναι ασφαλέστερο να καθυστερεί παρά να ρισκάρει μια επιλογή που ίσως αποδειχθεί λανθασμένη.
Η λήψη αποφάσεων, όμως, δεν είναι μόνο νοητική διαδικασία. Το σώμα, το συναίσθημα και η προηγούμενη εμπειρία συμμετέχουν εξίσου στη διαμόρφωση της εσωτερικής μας κατεύθυνσης. Η αλλαγή αρχίζει όταν σταματάμε να αναθέτουμε διαρκώς την αυθεντία μας στους άλλους και μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε τον φόβο από τη διαίσθηση, την ανάγκη για εγγυήσεις από τη βαθύτερη αίσθηση του τι μας ταιριάζει. Η αυτοπεποίθηση δεν γεννιέται επειδή κάποια στιγμή αποκτούμε απόλυτη βεβαιότητα, αλλά επειδή μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε ότι μπορούμε να προσαρμοστούμε ακόμη και αν η επιλογή μας δεν εξελιχθεί όπως περιμέναμε. Ίσως, τελικά, το ουσιαστικό ερώτημα να μην είναι «ποια είναι η σωστή απόφαση;», αλλά αν, τη στιγμή που χρειάζεται, είμαστε διατεθειμένοι να σταθούμε δίπλα στον εαυτό μας και να επιλέξουμε.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.