Μερικές φορές παίρνουμε μια απόφαση με σκέψη, λογική και προσοχή, κι όμως στην πορεία κάτι μέσα μας επιμένει ότι δεν μας ταιριάζει. Τότε είναι εύκολο να πιστέψουμε ότι «αφού το διάλεξα, πρέπει να το αντέξω» ή ότι η αλλαγή πορείας σημαίνει αποτυχία. Όμως η ζωή δεν μας ζητά πάντα να παίξουμε μέχρι τέλους τα χαρτιά που μας έτυχαν. Μας ζητά και να διαβάζουμε το τραπέζι, να αναγνωρίζουμε πότε μια κατάσταση έχει πάψει να μας υπηρετεί και να αντέχουμε την αβεβαιότητα που συνοδεύει την απόφαση να αλλάξουμε κατεύθυνση.
Το να αποχωρούμε από μια σχέση, μια δουλειά ή έναν δρόμο που δεν λειτουργεί δεν είναι απαραίτητα παραίτηση. Μπορεί να είναι μια συνειδητή πράξη αυτοπροστασίας, ωριμότητας και εμπιστοσύνης στην εσωτερική μας εμπειρία. Δεν χρειάζεται πάντα να έχουμε απόλυτη απόδειξη ότι «θα χάναμε» αν συνεχίζαμε. Μερικές φορές αρκεί να αναγνωρίσουμε ότι κάτι δεν ταιριάζει πια με αυτό που είμαστε, με αυτό που χρειαζόμαστε και με τη ζωή που θέλουμε να χτίσουμε. Γιατί η δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στο να αντέχουμε, αλλά και στο να ξέρουμε πότε είναι ώρα να σηκωθούμε από το τραπέζι.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.