Ζούμε σε μια εποχή όπου η ψυχολογία χωράει σε 30 δευτερόλεπτα. Ένα scroll αρκεί για να μάθουμε για τραύματα, triggers, διαγνώσεις, αυτοφροντίδα, συναισθηματική ρύθμιση και «τεχνικές» που υπόσχονται να μας βοηθήσουν να νιώσουμε καλύτερα. Κι όμως, υπάρχει ένα παράδοξο: μπορεί να γνωρίζουμε όλο και περισσότερα για τον ψυχισμό μας και ταυτόχρονα να αισθανόμαστε όλο και πιο μπερδεμένοι για το πώς θέλουμε να ζήσουμε.Η αυτογνωσία είναι πολύτιμη. Όταν όμως μετατρέπεται σε αδιάκοπη αυτοπαρατήρηση, υπάρχει ο κίνδυνος να αρχίσουμε να σκανάρουμε κάθε σκέψη, συναίσθημα και συμπεριφορά αναζητώντας σημάδια ότι κάτι «δεν πάει καλά». Έτσι δημιουργείται μια παράξενη μορφή ενημερωμένης ακινησίας: ξέρουμε να ονοματίζουμε αυτό που νιώθουμε, γνωρίζουμε τα triggers μας και μπορούμε να αναλύσουμε τα μοτίβα μας, αλλά δεν ξέρουμε απαραίτητα τι να κάνουμε με όλα αυτά.
Το πρόβλημα δεν είναι η ψυχολογική ενημέρωση ούτε τα social media από μόνα τους. Είναι η ψευδαίσθηση ότι μια ολόκληρη διαδικασία προσωπικής αλλαγής μπορεί να συμπυκνωθεί σε ένα reel. Όταν το μήνυμα γίνεται συνεχώς «πώς να νιώσεις καλύτερα», κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε μια πολύ σημαντικότερη ερώτηση: πώς θέλεις να ζήσεις; Γιατί η ψυχική ευεξία δεν σημαίνει απουσία δυσφορίας. Μερικές φορές σημαίνει να μπορείς να αντέξεις το άγχος, την αβεβαιότητα ή ακόμη και τη λύπη επειδή κινούνται μαζί σου προς κάτι που έχει αξία. Ίσως, λοιπόν, η ψυχολογία των 30 δευτερολέπτων να μπορεί να ανοίξει μια πόρτα. Δεν μπορεί όμως να περπατήσει τη διαδρομή για εμάς. Γιατί η πραγματική αλλαγή δεν βρίσκεται μόνο στο «Τι μου συμβαίνει;», αλλά και στο «Τι είδους ζωή θέλω να χτίσω από εδώ και πέρα;»
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.