Η τριγωνοποίηση εμφανίζεται όταν μια σύγκρουση που αφορά δύο ανθρώπους παύει να μένει ανάμεσά τους και εμπλέκεται ένα τρίτο πρόσωπο, όχι για να διευκολύνει ουσιαστικά την επικοινωνία αλλά για να μεταφέρει μηνύματα, να πάρει θέση, να ασκήσει πίεση ή να δημιουργήσει συμμαχίες. Μπορεί να συμβεί μέσα στην οικογένεια, στις φιλίες ή στις ερωτικές σχέσεις και άλλοτε γίνεται συνειδητά ως μέσο ελέγχου, ενώ άλλοτε γεννιέται από φόβο σύγκρουσης, ανασφάλεια ή δυσκολία άμεσης έκφρασης. Όταν επαναλαμβάνεται, όμως, το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο: σύγχυση, ζήλια, παρεξηγήσεις, ανταγωνισμός και μια σχέση που οργανώνεται γύρω από το ποιος είναι με ποιον, αντί γύρω από το πραγματικό πρόβλημα. Οι ρόλοι του «θύματος», του «σωτήρα» και του «διώκτη» συχνά συντηρούν αυτή τη δυναμική, ενώ στις οικογένειες μπορεί να πάρει τη μορφή του «χρυσού παιδιού» και του «αποδιοπομπαίου τράγου», δημιουργώντας βαθιές ανισορροπίες στις σχέσεις.
Η τριγωνοποίηση γίνεται ιδιαίτερα επιβλαβής όταν χρησιμοποιείται για να ελεγχθεί η εικόνα κάποιου, να μετατοπιστεί η ευθύνη ή να προκληθεί συναισθηματική αναστάτωση ώστε ο άλλος να αντιδράσει παρορμητικά. Η έξοδος από αυτόν τον κύκλο απαιτεί επιστροφή στην άμεση επικοινωνία, καθαρά όρια και επίγνωση του πότε μια ένταση δεν μας ανήκει εξ ολοκλήρου αλλά αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου συστήματος σχέσεων. Η ουσιαστική δύναμη βρίσκεται στο να μην παρασυρόμαστε σε ρόλους που μας επιβάλλονται, να αποφεύγουμε τις έμμεσες συμμαχίες και να επιλέγουμε διάλογο με το πρόσωπο που πραγματικά αφορά το ζήτημα. Γιατί όσο περισσότερα τρίγωνα δημιουργούνται, τόσο δυσκολότερο γίνεται να ακουστεί η αλήθεια της αρχικής σχέσης.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.